sommige moment in je leven gaat het niet zoals je wil.
Op zo'n moment ben ik nu ( weer ) aangekomen.
De draaglast is vele maten groter dan de draagkracht :( en daar wordt ik verdrietig van.
De vorm die ik heb buigt dan niet bij zonder hulp van buitenaf.
Een stap om dit te overwinnen is het accepteren en er voor uit komen..
Na een zware depressie in 1999 en 2 postnatale depressies waarvan die in 2006 erger dan in 2004.
Zijn we nu in 2012 weer op zo'n punt :( .
Twijfel over of ik het wel goed doe met de kinderen
ligt het niet aan mij dat ze beide zo zijn ?
Waarom overkomt me dit toch steeds ?
Natuurlijk weet ik diep in mijn hart wel dat ik het goed doe maar op zo'n momenten zie ik dit zelf niet meer. Ik heb deze 2 speciale kinderen niet voor niks gekregen dat is wat ik ook weet...
Hopelijk ben ik snel weer op een punt dat het weer allemaal vanzelf lukt..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten