De laatste tijd heb ik weinig tijd en energie gehad een blog te schrijven over mijn ervaringen met mijn zoons met adhd.
Herken je dat ,dat je als ouder ervaart in een achtbaan van emoties te zitten en de rem en noodrem werken niet ? Mijn leven is op dit moment zo. Heen en weer gesleept door emoties van mezelf en anderen. En je dan afvragen of je wel een goede ouder bent ( terwijl je heus wel weet dat je je best doet en goed bent ). Met als gevolg ja je kunt het al wel raden.
De jongens zijn heftiger dan anders ( of ik ervaar dit zo in elk geval ). Ze pieken in hun gedrag thuis.Gelukkig zijn ze op andere plekken gewoon te handelen. Thuis zijn ze tegen elkaar alles behalve lief. Ze zijn aan elkaar gewaagd en 'triggeren' elkaar om voor elkaar te krijgen dat de ander uit zijn vel springt. Dit wordt in de periode dat ik niet lekker in mijn vel zit heftiger omdat ze dan reageren op mijn gevoel en andersom.
Hooggevoelig grote voelsprieten noem het hoe je het wilt...
De laatste maanden gaat het zo. Trots ben ik er niet op dat ik niet de moeder ben die ik wil zijn. Maar ik weet dat het weer beter wordt. En ik mag vertrouwen op mijn kunnen al doe ik dat dan niet altijd .Zoekend naar mijn eigen balans probeer ik alles in een rustiger vaarwater te krijgen. En dat kost tijd en moeite en vooral ook lef het toe te durven geven aan jezelf en anderen dat het even niet loopt zoals jij wilt.
Vandaag staat er weer een controle afspraak, de halfjaarlijkse check up op de adhd poli voor de jongens. Meten, Wegen en controle en dan gesprekje of de dosering van de medicatie nog juist is.
Heb jij ook van zulke dagen of perioden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten